Z wielką radością możemy poinformować, iż po długotrwałym procesie z powodzeniem zakończyliśmy sprawę w zakresie stwierdzenia ostateczności wydanemu uprzednio Aktowi Własności Ziemi. Sprawa, która rozpoczęła się wydaniem odmownej decyzji przez Gminę i podtrzymaniem stanowiska Gminy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze znalazła swój finał przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.
Ostatecznie – po przeprowadzeniu postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielił w pełni stanowisko zaprezentowane przez mec. Agnieszkę Zarębę – Janowską i wydanym wyrokiem uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy (sygn. akt. VIII SA/Wa 8333/24).
Wyrok jest prawomocny.
Wydane rozstrzygnięcie jest ogromnym sukcesem, dzięki któremu nasz Klient może wykazać się klauzulą ostateczności nadaną Aktowi Własności Ziemi, tym samym uregulować wszelkie kwestie prawne nieruchomości.
W skardze trafnie podniesione zostały naruszeń i uchybień w zakresie wydania poprzedzających wyrok WSA decyzji.
Wydane rozstrzygnięcie przełamuje dotychczasową linię orzeczniczą w podobnych sprawach.Zauważony został tym samym problem nadania klauzuli ostateczności Aktom Własności Ziemi, związany z niemożliwością uzyskania przymiotu ostateczności w żadnym innym trybie oraz postępowaniu, co narusza uprawnienia przysługujące wobec posiadanych nieruchomości, tym samym zachwiana została zasada państwa prawa, jak również wskazane zostało, iż nie wypełnia się konstytucyjna zasada dająca prymat prawu własności.
Niemożliwość realizacji i potwierdzenia uprawnień do nieruchomości w zakresie wielu postępowań oraz w postępowaniu o wpis do księgi wieczystej, dawało wyraz nieadekwatności istniejących środków ochrony prawnej do aktualnej rzeczywistości.
Sąd podzielił także pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 24 października 2013 r. w sprawie sygn. akt II SA/Ke 764/13, zaakceptowany przez NSA w przywołanym wyżej wyroku w sprawie sygn. akt Il OSK 155/14, zgodnie z którym: „w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji RP) nie powinno dochodzić do sytuacji, w której nie da się ustalić, czy wydana przez uprawniony organ decyzja administracyjna jest ostateczna”. NSA w ww. wyroku w sprawie sygn. akt I OSK 155/14 wskazał jednocześnie, iż: „w zaskarżonym wyroku Sąd wywiódł, że w demokratycznym państwie prawnym nie jest dopuszczalne pozbawienie prawa jednostki do zaświadczenia potwierdzającego stan prawny, przez uchylenie się od podjęcia czynności wyjaśniających, w zakres których wchodzi też przyjęcie domniemania przymiotu ostateczności decyzji. Jeżeli nie jest podważony fakt wydania decyzji, uchylenia lub stwierdzenia jej nieważności, potwierdzenie przymiotu ostateczności mieści się w dopuszczalnych granicach domniemania faktycznego, nie naruszającego przepisów prawa.”
Zmiana linii orzeczniczej w procedowanym zakresie, umożliwia i gwarantuje realizację podstawowych zasad prawa wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego.
Czerwiec, 2025 r.
